Ik vraag mij wel eens af hoe het kan, dat mensen binnen één organisatie,
het samen niet voor elkaar kunnen krijgen de negatieve tendens te doorbreken.
Ik stel me dan zo voor:
Je bent een jonge gedreven huisarts in de jaren 70, vol ambities.
Nascholingen, bijscholingen, proeflokalen, je volgt ze allemaal.
Langzamerhand beland je in een netwerk van personen met diezelfde ambitie.
Alles moet beter, veiliger en efficiënter.
Je wordt eens gevraagd voor een lezing hier, een voordracht daar,
langzamerhand verleg je je werkveld.
Na 25 jaar je eigen praktijk te hebben gehad, maak je de stap hogerop.
Je wordt inspecteur bij de IGZ.
Gedreven ben je van plan om jouw jarenlange ervaring in te zetten
voor een betere, veiligere en efficiëntere gezondheidszorg.
In het begin ben je fanatiek,
je ziet zaken voorbij komen in de organisatie waarbij je je wenkbrauwen optrekt
en waar je ook kritische vragen over stelt.
Maar op den duur merk je dat dát je niet echt in dank wordt afgenomen...
Dan kun je twee dingen doen.
Óf je blijft kritisch met gevolg dat je er langzaam uit gewerkt wordt.
Óf je houd je mond, en doet precies wat men van je verwacht.
Dat is geen makkelijke keus,
eind in de 50,
de hypotheek aflossing gaat door,
je kunt niet terug naar je huisartsenpraktijk
en eigenlijk had je dit gezien als je laatste werkstation.
Daarnaast worden er ook veel zaken goed afgehandeld.
Hygiëne op de operatiekamers, bezetting SEH,
af en toe wordt er een afdeling gesloten.
Regelmatig zit je met de directie van een ziekenhuis om de tafel,
het contact is goed en verbeteringsvoorstellen worden omarmd.
Tot op de dag dat er een klacht binnen komt van een burger.
Iemand is gehandicapt geraakt, of een familielid is overleden.
Niet gemeld als calamiteit maar komt wel op jouw bord.
Overleggen gaan daarna ineens wat stroever.
Als dan ook nog blijkt dat het goed fout is gegaan en jij als inspecteur daar een consequentie aan verbind treden er opeens andere mechanismen in werking.
Je leidinggevende gaat zich ermee bemoeien.
Het algemeen maatschappelijk belang gaat voor het individueel belang.
Wat moet je dan zeggen tegen de ouders met hun gehandicapte kind,
of de dochter van de overleden moeder.
Sommige inspecteurs zeggen dan gewoon,
er is niets fout gegaan,
dossier gesloten.
Maar er zijn erbij die zichzelf dan niet meer in de spiegel kunnen zien.
Voor die laatste categorie heb ik respect.
U weet wel,
die groep die afgelopen jaren weg zijn gegaan of weg zijn gestuurd,
zonder dat ze carrière promotie hebben gemaakt...
Respect voor deze gewetensvolle mensen!
