Het leven na een medische fout,
een achtbaan van emoties.
Verdriet, Woede, Gemis, Onmacht, Ongeloof.
Daar sta je dan, afscheid nemend van iets dat was...
Eigenlijk rouw.
Rouwen om gezondheidsverlies, of zelfs het verlies van een dierbare
en je ondertussen afvragen, moet ik hier iets mee.
Wat is dat iets?
Voor een ieder die met een medische fout te maken heeft gehad is dat verschillend.
De een wil hulp bij het terug krijgen van zijn gezondheid, een ander wil geld ter compensatie van het onrecht, weer een ander wil dat de fout niet meer opnieuw wordt gemaakt en weer een ander erkenning dát er een fout is gemaakt.
Een ieder is daar op zijn eigen manier mee bezig.
Maar wat je ook voor ogen hebt, een ding hebben ze gemeen, ze zijn slachtoffer van een medische fout en alle zeilen moeten bijgezet worden om niet ten onder te gaan in woede.
Woede zult u zich afvragen, hoezo woede?
Een ieder die kinderen heeft zal zich kunnen herkennen in de woorden:
"Ik heb liever dat je de waarheid zegt dan dat je ergens over liegt, ongeacht wat."
Immers, liegen doet direct afbreuk op het vertrouwen.
Nu kan je liegen op veel verschillende manieren uitleggen.
Is liegen ook het achterhouden van informatie?
Maar echt liegen, dus vragen naar het hoe en waarom en daar een antwoord op krijgen wat niet juist is, is waar slachtoffers van medische fouten vaak mee te maken krijgen.
Waarom? Bang voor een claim, bang voor gezichtsverlies, zeg het maar.
Wanneer je niet geholpen wordt, niet gehoord wordt en geen erkenning krijgt,
hoe voorkom je dan dat je verzand in een situatie van wrok.
Waarmee je niet alleen jezelf te pakken neemt maar ook je omgeving.
Daar is geen pasklaar antwoord op.
Tijdens mijn reis door deze materie heb ik iedere ochtend weer tegen mijzelf gezegd, doe wat je denkt wat je moet doen, maar geniet ook van je omgeving!
Ik hoor je denken...
"Dat is makkelijker gezegd dan gedaan."
Ja, dat klopt!
De wereld verander je niet in je eentje, de structuren verander je niet in je eentje, de cultuur verander je niet in je eentje...
Hoe hard je ook aan de kar trekt, alleen lukt het niet!
Pas wanneer je in staat bent om jouw verhaal, jouw ervaring te zien als een casus waarvan jij en anderen kunnen leren, dan pas ben je in staat om iets met die ervaring te doen zonder er zelf aan onder door te gaan.
KOORDDANSEN...
Balans houden dus.
Maar wel doorgaan!
@(met dank aan San)
1 opmerking:
Zo waar, zo herkenbaar, zo mooi omschreven en het moment komt steeds dichterbij dat je iets met jouw ervaring kunt doen. Petje af!
Een reactie posten