Het is 2008 als mijn kind overlijd door niet ingrijpen arts ondanks herhaald verzoek van verpleging.
Je mag dit met recht een medischefout noemen.
In overleg met de IGZ dien ik in oktober van dat jaar, een officiële klacht in bij desbetreffend ziekenhuis.
Ze zaten er blijkbaar mee in hun maag, aangezien pas in mei 2009 tijd was voor een hoorzitting.
Blijkbaar wist ook die commissie niet zo goed hier mee om te gaan, gelet op het feit dat de eindconclusie wel heel lang op zich liet wachten.
Uiteindelijk kwam er post.3 van de 4 deel klachten gegrond, en over de meest essentiële klacht doen ze geen uitspraak over.
De inspecteur met wie ik dit traject ben ingegaan, pakt de zaak op.
Het lange wachten kon beginnen.
Er is veel contact , het ziekenhuis blinkt niet uit in daadkracht en snelheid.
Bijna is de inspecteur zo ver om een ministeriële aanwijzing voor het ziekenhuis uit te vaardigen, als ik te horen krijg dat deze man langdurig afwezig zou zijn en ik een nieuw contact persoon heb gekregen.
Mijn nieuwe contact persoon is,..jawel, de leidinggevende van de inspecteur.
We leven ondertussen in januari 2011
Had nu niet direct het gevoel dat dat een voordeel was. Deze mevrouw vond het niet nodig om kennis te maken en deed haar communicatie met mij voornamelijk via sms. Ben ik best modern maar dit voelde niet echt betrokken.
Uiteindelijk kreeg ik een uitnodiging om in juni 2011 naar Utrecht te komen voor een gesprek.
Hoopvol reed ik daar naar toe,om vervolgens na 20 minuten weer terug te rijden.
Het dossier was volgens haar en haar onderdaan een andere inspecteur, te oud en werd dus gesloten.
Verbijsterd reed ik terug naar huis, dit was het dan , exit......
Vervolg. .............................
Geen opmerkingen:
Een reactie posten