Juni 2011,
verbijsterd rijd ik terug naar huis,
om vervolgens 4 weken totaal lamgeslagen
terug te kijken naar mijn strijd.
Dit was het dan?
Tot die bewuste woensdagavond in juli.
Nieuwsuur bracht een voor mij totaal helder item over een andere zaak met medische fouten. Daarin sprak de inspecteur waar ik wél vertrouwen in had.
Het kwartje viel, ik begreep volkomen wat er aan de hand was.
De volgende ochtend had ik twee dingen op mijn todo-lijstje staan:
1 Ombudsman bellen
2 IGZ bellen
Bij de Ombudsman heb ik eerst een melding gedaan
en vervolgens ging ik de IGZ bellen.
Gelukkig had ik het rechtstreekse nummer van de nieuwe inspecteur,
dus meteen het juiste contact.
Op mijn vraag of hij de eindconclusie al klaar had,
moest hij ontkennend antwoorden.
Het zou ook nog wel een poosje duren, zei hij, want hij had het druk.
Niets menselijks is mij vreemd, dus antwoordde ik enigszins sarcastisch,
dat ik me dat goed voor kon stellen met zoveel negatieve aandacht over de IGZ.
Ja ik lees ook kranten.
En ja ik kijk ook televisie.
Aarzeling aan de andere kant van de telefoon.
Maar mevrouw, wat wilt u dan?
Ik wist niet dat ik überhaupt iets te willen had!
Ik gaf nogmaals aan dat betrokken personen van het ziekenhuis
keer op keer tegenstrijdige verklaringen aflegden,
dat het onafhankelijk dossier onderzoek vol met fouten en onwaarheden staat.
En toch hadden ze in juni het dossier gesloten.
Het enige wat ik nu wilde zien was de eindconclusie van de IGZ.
Vervolgens werd mij gevraagd wat ik dan in die eindconclusie wil hebben...
Ik viel zowat van mijn stoel.
Het gaat er toch niet om wat ík er in wil hebben?
Ik wil zien wat deze mijnheer er van vindt
en daarna vind ik er wel wat van.
Het handje klap was begonnen.
Uiteindelijk stelde hij zuchtend voor
om dan nog maar een gesprek met de betrokken personen te hebben.
In september was er een gaatje gevonden...
Doordat het dossier opeens weer open ging,
moest ik weer in de wacht modus.
Maar daar was ik inmiddels al aan gewend...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten